Τάλια

Ένα άλλο παιχνίδι που διασκέδαζε τους μικρούς Λευτεριάνους ήταν το λεγόμενο "Τάλια".

Χρειαζόντουσαν ένα ματσούκι, το ταλιόνι φάλτσα κομμένο, και σχεδιάζανε μία γραμμή στο έδαφος.

Από μία απόσταση δέκα βημάτων ρίχνανε το ταλιόνι προς τη γραμμή και αυτός που το πλησίαζε πιο κοντά στην γραμμή έπαιζε πρώτος για τον εαυτό του ή αν αντιπροσώπευε ομάδα έπαιζε για την ομάδα του. Ξεκινώντας ζύγιζε το ταλιόνι πάνω στο ματσούκι του και πέφτοντας το ταλιόνι στο χώμα το χτυπούσε στη μια άκρη που ήταν φάλτσα κομμένο.

Αν αναπηδούσε το χτυπούσε με το ματσούκι του (ζεύλωμα) αν δεν αναπηδούσε είχε τρεις προσπάθειες. Εάν δεν το χτύπαγε το ταλιόνι έχανε και συνέχιζε ο αντίπαλος. Εάν το πετύχαινε, και το ταλιόνι πήγαινε πολύ μακριά από το χτύπημα, ο αντίπαλος παραιτείτο του δικαιώματος να μετρήσει την απόσταση που είναι το ταλιόνι ως τη γραμμή. Εάν ήταν το ταλιόνι κοντά μέτραγε την απόσταση με το ματσούκι και έπρεπε να το πηδήξει με οποιοδήποτε τρόπο π.χ. με απλό άλμα, με άλμα από ζαγάδι για να μικρύνει η απόσταση, με άλμα με ξύλο μακρύ και πάνω από ζαγάδι σαν επί κοντό. Εάν κατάφερνε και πηδούσε την απόσταση έχανε ο αντίπαλος και συνέχιζε αυτός.

Άλλος τρόπος για να χάσει ήταν την ώρα που χτυπούσε το ταλιόνι και βρισκόταν στον αέρα να πιάσει το ταλιόνι και να βρίσκεσαι σε απόσταση πάνω από 5 μέτρα την ώρα που ζευλώνει το ταλιόνι ο αντίπαλος.

Νίκη (φούσα) έκανε αυτός που έφτανε το ταλιόνι πού μακριά και δεν μπορούσε ο αντίπαλος να πηδήξει την απόσταση με τους τρόπους που προαναφέραμε. Και συνέχιζε να ξαναπαίζει. Όλες οι προσπάθειες ήταν στις 3 φορές και αυτός που ζεύλωνε και αυτός που προσπαθούσε να πηδήξει την απόσταση.

Η Τάλια είναι από τα πιο περιπετειώδη και συναρπαστικά παιχνίδια, παράλληλα είναι και επικίνδυνο, εάν δεν προσέχουν οι παίκτες μπορεί να τραυματισθούν από το ταλιόνι την ώρα που το χτυπάει με δύναμη ο αντίπαλος. Μπορεί το ταλιόνι να σε πετύχει εκεί που περιμένεις να το πιάσεις ή όταν προσπαθείς να πηδήξεις την απόσταση από το ζαγάδι.